Skip to main content
شعر

سال هزاروسیصدوشصت‌وسه شمسی

توسط جولای 7, 2022سپتامبر 15th, 2022بدون نظر

 

من صاحب رنجی یکتا و خجسته‌ام

رنجی از آن گونه آگاه به تشنگی
که چشم  را رو به سوی درون می‌چرخاند

 

 

 

 

رنج من از جنس تنی است که از کسی زاده نشده و کسی را نزاییده و هیچگاه از کسی زاده نخواهد شد و هیچ گاه کسی را نخواهد زایید
؛
تیغی پیوندهای من را با چیزهایی که خاطرات من‌اند، قطع می‌کند

 

 

 

بیداری من سرشار از سیل‌هایی است که جاری می‌شود می‌برد ما را به زیر‌ ِ زمین

 

با این حال

وقتی من را روی صحنه می‌برند

آرام می‌نشینم


۲۰۱۱