نگاه سرسری به فضای جامعهٔ دگرباش ایرانی – ۲۰۲۰

ده سال، برای این که آدم در آینه نگاه کند و با چهره‌ی گی، لزبین، دوجنسگرا، تراجنسی زن، تراجنسی مرد، بی‌گرایش جنسی خودش آشنا شود و از خودش نترسد، و خودش را یک قدم به یک مرحله‌ی اولی از مبارزه‌ی اجتماعی برای حقوق خودش در جامعه‌ی مهاجم نزدیک کند، زمان کوتاهی نیست، اما این زمان کوتاه به تکرار عبارت‌های توخالی، و رو به دیگران، و بی‌اعتنا به خود خالی از انتخاب و پر از حیرت خود گذشت.

در هر جامعه‌ای، متفکر و نویسنده و شاعر و نقاش و روزنامه‌نگار و بازیگرش با بدنه‌ی جامعه‌ی خودشان رابطه‌ی بده‌بستان ایجاد می‌کنند و انگیزه می‌گیرند و انگیزه می‌دهند. شاخه‌های دگرباشی جنسی، که می‌توانستند هر کدام یک بدنه‌ای ایجاد کنند و یک هویتی بسازند، هنوز هم از ارتباط با خودِ خود ناتوان‌اند، هم از ارتباط با دیگری‌های درون‌گروهی و برون‌گروهی، و هم از ارتباط با جامعه‌ی رسمی به عنوان عضو جامعه‌ی غیررسمی.

[به نظر من] تفاوت بزرگ و تعیین‌کننده‌ی اقلیت‌های جنسی با اقلیت‌های دیگر این است که برخلاف همه‌ی اقلیت‌های دیگر که رابطه‌های خویشاوندی‌شان بستری است برای آموختن حرکت‌‌های «تن‌های همراه و همدل» [همراه با خانواده‌ی واحدی که همراه با خانوده‌ی بزرگ‌تر ی است که همراه با گروه اقلیتی خود است]، دگرباش‌ها این پیوند را ندارند، و نه تنها این پیوند را در طول سال‌هایی که به بزرگسالی می‌رسند، تجربه نمی‌کنند، بلکه فقدان این پیوند را صریح و بی‌پرده و دردناک تجربه می‌کنند، و با هر شروع حرکت گروهی، یکبار دیگر به «تنهایی و بی‌همراهی و نا‌همدلی» برمی‌گردند.

اگر حرکتی برای کسب حقوق در میان شاخه‌های دگرباشی جنسی اولویت و فوریت داشته باشد، آگاهی به این فقدان و درمان این فقدان است، یعنی تنظیم حرکتی موازی و متقاطع است که ضمن آن، آدمِ دگرباش، خود را به عنوان فرزند خانواده، یکبار دیگر به خانواده‌ی خود بقبولاند، و همراه خانواده‌ی خود، حرمت فرد دگرباش و حرمت خانواده‌ای که فرزند دگرباش دارد را به جامعه بقبولاند.

از آنسو، حقوق فرد دگرباش را به جامعه بقبولاند، و بهمراه جامعه، حقوق فرد دگرباش را به خانواده‌اش بقبولاند.

کارهایی که تا الان شده‌اند و دارند می‌شوند، چون به آن نیاز به پیوند دادن عضو دگرباش خانواده با بدنه‌ی خانواده را پاسخ نمی‌دهند، میوه‌های مقوایی‌اند.

ساقی قهرمان
تورنتو، ژوئیهٔ ۲۰۲۰