بلاتکلیفی‌های فیس‌بوکی

حتی

ایرانی‌های نیمه‌ایرانی، ایرانی‌های دورگه، ایرانی‌های تازه‌وارد، مهاجر، مسافر، دانشجوهای متمایل به ماندن، به رفتن، قدیمی‌های اروپا، قدیمی‌های آمریکا، قدیمی‌های کانادا که می‌شود هنوز توی کافه‌ها نشست و دیدشان زد و یاد قدیم‌ها کرد و یاد کرد که چقدر قدیمی‌اند، مبهم‌ اند

حتی

ایرانی‌های ایران که نمی‌شود دیدشان،
یا دیدشان زد
یا دست‌شان زد
یا دست زد به سر و صورت و گردن‌هایی که معلوم نیست به پایین‌تنه‌ای وصل است یا نیست،
و آیا راست کرده‌اند یا شکفته‌اند وقتی لال شده‌اند، صفحه بسته‌اند، باز کرده‌اند، معناها را مخلوط کرده‌اند و لیست دوستانِ‌ِ دوستان من را کم و زیاد کرده‌اند

مبهم‌اند

مبهم‌اند

و هشدار می‌دهند
هم‌خوان می‌کنند
به همدیگر می‌گویند دیشب خواب کی را دیده‌اند 
شیرینی می‌خورند 
دیشب کی خواب‌ دیده‌شان
لای کامنت‌ها، چای که می‌خورند در پرده به هم می‌گویند: آشغال، من از تو بیشتر می‌دانم

من،‌ اما، بهتر نمی‌دانم
زیرا نیستم وابسته به ایران
یا دلبسته به ایران
یا آشنا با چیزهایی که ایران است و معلوم نیست با چارچوب‌های کی، چی است.

اما می‌دانم اگر لحظه‌ای غافل شوم، ناگهان ایران سوریه می‌شود!

و اگر شد،
آیا ایران ِ آمریکا هم سوریه می‌شود؟
آیا ایران ِکانادا هم سوریه می‌شود؟
آیا ایران ِ سوئد هم سوریه می‌شود؟
آیا ایران ِ مالزی هم سوریه می‌شود؟
غافل نمی‌شوم

.

دوستان‌ام را را باز می‌کنم

نگاه می‌کنم

لایک می‌کنم

.

از روی دوستانم می‌روم روی دوستان‌شان،

نگاه می‌کنم

لایک نمی‌کنم، اما، می‌گردم ببینم ایران کجاست

حتی،
تهران کجاست

یا اگر تهران آنجاست، اصفهان کجاست

و آیا اصفهان، همان نزدیکی شیراز نیست؟

اگر هست،

تبریز کجاست

تبریز نه، مشهد کجاست

.

از من‌، کدام‌ام اهل مشهد بود، کدام‌ اهل ارومیه؟
کدام‌ام در اهواز یک روز از این سر شهر تا آن سر رفت و برشته شد؟

.

آیا دقیقه‌ها، و ساعت‌ها، و روزها را تلف کردن، اتلاف کردن است؟ بهداشتی است؟ اقتصادی است؟ التیامی است؟ اعتیادی است؟

.

و چه فرقی می‌کند امروز ِ ما بوده یا دیروز ِ آنها بوده که یکی را که معلوم نیست بگویند چه کسی است، گرفته‌اند برده‌اند جایی که معلوم نیست بگویند کجاست

.

سپهر ما آیا ایران است یا خارج؟

حسام آنها خارج شد، اما آیا ایران است یا خارج؟

هاجر، که آنفریند کرده، ایران است؟

الی که می‌رود می‌آید، با من در خیابان راه نمی‌رود که با خیال راحت برود بیاید؟

اینها را برای لایک زدن به آنها نه، برای کامنت گذاشتن زیر آنها حتماً، برای هم‌خوان کردن آنها حتماً حتماً باید در نظر گرفت؛

این درنظرگرفتن‌ها آیا بهداشتی است؟
یا مخل آمار پیج است؟

.

و، چه فرقی می‌کند شبی که تولد زنی است که خوشگلی‌ خود را با وقاحت دست می‌اندازد تا رفیق رفیق‌هاش بماند، شرابی باز کنم یا سیگاری روشن کنم یا چای بریزم یا بروم روی دوستان‌اش چرخی بزنم؟

.

جایی که فراموش کرده‌ام کجاست، زنی وسط میدانی وسط کار مردی که ساز می‌زند می‌پرد بی‌آنکه احترام رقص را نگه دارد یا احترام من را نگه دارد که چشمم دنبال انحناهای تن زنی است که برقصد

.

جایی که فراموش کرده‌ام کجاست زنی ذوق می‌کند که مردانی که حرفی دارند حسابی، مانند او، صدای او را گرفته‌اند بلندگوی خود کرده‌اند و خود را بلندگوی او کرده‌اند و معلوم نیست کی کی را له می‌کند زیر بلندگوهای خود

.

تهران به خواب من نمی‌آید

اینجا همیشه ایران است

زاینده‌رود گاهی خشک می‌شود گاهی نمی‌شود

گاهی اسید می‌پاشند ناگهان دیگر نمی‌پاشند

.

گاهی که نمی‌پاشند، می‌روم روی ایران ِ نیویورک،

از ایران ِ لس‌آنجلس مستقل‌تر است، ناجانب‌دارتر است، یا جانب‌دارتر است به جانبی که مایل‌ام من

.

چگونه است که حتی بیرجندی‌ها از آن سر ایران گاهی اصفهان را لایک می‌کنند با پل‌ها مناره‌ها کاشی‌ها؟

شیرازی‌ها کوچه‌های تو در تو، رودخانه‌های رنج‌کشیده، بازارهای هدف‌مند و قهوه‌خانه‌های بی‌هدف ندارند؟

آرش اخوت ندارند؟ سیامک گلشیری ندارند؟

.

به چه درد می‌خورد وقتی فیس‌بوکی تازهٔ کسی حذف می‌شود وقتی من هنوز خواب‌ام و نمی‌دانم دارد حذف می‌شود.

به چه درد می‌خورد وقتی موج می‌آید استاتوس‌ها را می‌برد زیر آب.

.

التیامی است؟ اعتیادی است؟ مخل آمار پیج است؟
این خودش آیا موج است من را می‌برد؟
پروفایل من را می‌برد؟
پیج من را می‌برد؟
پیج‌های حرفه‌ای‌ام را می‌برد؟
پیج‌های شخصی‌ام را می‌برد؟
لایک‌هایم را می‌برد؟

تورنتو، دسامبر ۲۰۱۸